Między utratą a nadzieją. Opowieść o kresowej pamięci, drodze i nowym początku rodziny Głowiaków spod Złoczowa.

Historia rodu Głowiaków z Kresów Wschodnich to opowieść o ludziach, których korzenie na Ziemi Złoczowskiej sięgają prawdopodobnie XVII wieku. Kolejne pokolenia budowały swe życie, wpisując je w kulturę kresowej ziemi, a w ich losy wplatały się doświadczenia tatarskich najazdów, niebezpieczeństw I i II wojny światowej, okupacje (ukraińska, sowiecka i niemiecka), a wreszcie narastająca nienawiść ze strony ukraińskich nacjonalistów, napaści i ludobójstwo. Na koniec wypędzenie z ziemi przodków, będące smutnym finałem wielowiekowej na niej obecności.

Moja prababcia Józefa Głowiak (ur. 1921, córka Ewy z domu Hupało i Andrzeja Głowiaka) pochodziła z Zazul pod Złoczowem. Miała siostrę Marię (po mężu Wąsowicz) i brata Jana. Zmarła 3 stycznia 2017 roku w wieku 96 lat. Po prababci Józi zostało bardzo dużo zdjęć przywiezionych z domu na Zazulach. Zachowały się też artefakty, takie jak grzebień, walizki i pierzyna, pod którą spała do końca życia.

Centralne Państwowe Archiwum Historyczne Ukrainy we Lwowie, (fond) 618 Rzymskokatolicki Konsystorz Metropolitalny we Lwowie, Sygn. 618-2-2889, Józefa Głowiak ur. 1921.

Mam nadzieję, że zachowane dokumenty, fotografie i wspomnienia pozwolą odtworzyć brakujące fragmenty przeszłości. Bo wysiedlenie z rodzinnej ziemi nie wymazało pamięci o domu, przodkach i wartościach. W nowym miejscu, do którego „rzuciła” Głowiaków historia, to właśnie pamięć była fundamentem, punktem odniesienia, moralnym weryfikatorem i źródłem nadziei.

Wykorzystując materiały Archiwum Kresowego: Głowiak – losy rodzin Głowiaków spod Złoczowa, chciałabym w swoim opracowaniu opisać losy wszystkich gałęzi rodu i znaleźć ich wspólnych przodków. Moją intencją jest, by monografia rodu Głowiaków stała się hołdem oddanym przodkom i krokiem ku ratowaniu ich dziedzictwa dla kolejnych pokoleń.